Hierdie stuk begin ek nou oorskryf op 'n vars bladsy, terug in my familiêre blou pen en in 'n handskrif wat ek nie eers kan lees nie. My kop is vol Dinsdag en my oë is vol sonlig - vir omtrent 'n splitsekonde, dan verdwyn dit weer tussen die groot grys gediertes in die lug.
Skuins agter my op die sypaadjie is daar 'n hoop grond en stukke opgekapte teerpad. Daar groei klein stukkies groen daaruit. Aan die ander kant staan daar 'n non-descript boom. Verdere ondersoek bewys dat dit 'n kurkboom is. Reg voor my, aan die oorkant van die straat, is daar 'n paar werkers wat besig is om 'n groot gat te grawe met 'n JCB. Ek weet nie hoekom nie.
In 'n verbeeldingswêreld iewers klim daar twee mans van trein af. Heel ominous like. Hierdie wêreld is die bose stiefbroer van die dorp waar Spoegwolf se "Wadda en die Walvis" deur my vriend Danie afspeel. Dit is nie Eutopia nie, en ook nie Distopia nie. Dis die derde opsie.
'n Gek plek waar 'n mooi meisie in 'n blou Ford Anglia ry verby twee mans wat sit op 'n bankie op die hoek van Vrede- en Hoopstraat, heel onwtend.
Terug by die werklikheid is my koffie besig om koud te word. Ek kan onthou toe ek vir die eerste keer koffi gedrink het. Dit was uit 'n snaakse Coleman-effek uit (ek dink dit was rooi en wit, maar ek is nie seker nie) langs die dam bo aan die punt van Klein Reservoirstraat. Net 'n klein bietjie annermanse nostalgie om jou aan die gang te hou.
Die twee trein-trawante, nuwelinge in Skuinstopia, soek skuiling vir die nag. Eintlik het die twee nie beplan om Skuinstopia (yes, I'm calling it that) hul eindbestemming te maak nie, maar dinge gebeur vinnig in die donker.
Veral in plekke soos Skuinstopia, 'n skewe spieëlbeeld van Stellenbosch, Kaapstad en Matjiesfontein, gesien deur die oë van 'n skizofreen.
Ek is bang om te lank daar rond te dwaal.
No comments:
Post a Comment