Dis tien vier-en-veertig op 'n Vrydag oogend en ek sit in my onderbroek voor my tikmasjien met David Kramer wat by my platespeler probeer uitklim. Ek was lank besig om rympies in 'n swart Croxley boekie op sypaadjies en onder akkerbome te skryf, maar nou is ek weer agter die wiel van die Weerlig. Let's take it for a spin, shall we?